simba.ucoz.com

კოკერ სპანიელი

ruska — Fri, 08 Mar 2013 12:43:57 GMT

ინგლისური–კოკერ სპანიელი მსოფლიოში ერთ-ერთი გავრცელებული სპანიელია. მისი ფესვები XIV საუკუნის ესპანეთიდან (spaniel) მოდის, რასაც უკავშირდება ჯიშის სახელწოდება, ხოლო კოკერი (cocker)_ კი სავარაუდოდ სიტყვა "Woodcock”_ იდან წარმოიშვა, რაც ინგლისურად ტყისქათამს ნიშნავს. სახელწოდება მიგვანიშნებს, რომ ადრეულ წლებში კოკერ სპანიელებს

ძირითადად ტყისქათამზე იყენებდნენ. XVIII საუკუნის ბოლოს ბრიტანელებმა კოკერ სპანიელები, სპრინგერ სპანიელები და წყლის სპანიელები ერთმანეთისგან გამოყვეს და მათ სერიოზულ მოშენებას მიჰყვეს ხელი. 1902 წელს ეს ჯიში ოფიციალურად ცნეს.

ინგლისური კოკერ–სპანიელი არის კვადრატული ფორმის პატარა, პროპორციულად განვითარებული ტანის ძაღლი. თავისი პატარა ზომების მიუხედავად ინგლისური კოკერ–სპანიელი საკმაოდ ძლიერი ძაღლია. გამოირჩევა კარგი მონადირული ინსტიქტით და ყნოსვით. ბეწვის საფარველი მთელ ტანზე სწორი აქვს, მხოლოდ ფეხებზე და ყურებზე აქვს ხუჭუჭა.

გერმანული ბოქსიორი

ruska — Fri, 08 Mar 2013 12:22:51 GMT

სამშობლო -გერმანია
ჯიშის გაჩენის დრო -1850-იანი წლები
გამოყენება -ადრე მონადირე , ხარებთან ბრძოლა, დღეს კომპანიონი, დარაჯი
სიცოცხლის ხანგრძლივობა- 11 -12 წელი
წონა - 25 - 32 კგ
სიმაღლე - 53 - 63 სმ
ბოქსიორების წინაპრებს, ბულენბეიზერებს, გერმანიაში და ნიდერლანდებში შველზე და ტახზე სანადიროდ იყენებდნენ . თანამედროვე ბოქსიორი მიიღეს დანცინგის და ბრაბანტის ბულენბეიზერების შეჯვარებით სხვა ბავარიულ და უცხოურ ჯიშებთან. ხმაურიანი, თავდაჯერებული ბოქსიორი 100 წლის წინ გერმანიაში გაჩნდა. მიუხედავად იმისა, რომ ბოქსიორების ზომები სხვადასხვა ქვეყანაში სხვადასხვაა, ყველა მათ ართნაირი ხასიათი აქვს. ეს არის აქტიური, ძლიერი და მხიარული ცხოველი. ბოქსიორი იდეალური ძაღლია ოჯახში ცხოვრებისთვის, მაგრამ თავისი , ლეკვისთვის დამახასიათებელი ყოფაქცევის ( რომელსაც იგი მთელი ცხოვრების მანძილზე ინარჩუნებს ) და შედარებით დიდი ზომების გამო ზოგჯერ არეულობა შეაქვს სახლში. ეს დაკუნთული, საშიში შესახედაობის ძაღლი სახლის არაჩვეულებრივი დამცველია და ამავე დროს ბავშვების მიმართ ალერსიანობით გამოირჩევა. ბოქსიორის შეფერილობა შეიძლება იყოს წითური ( თეთრით), ვეფხვისებრი შეფერილობის. ბალანი მოკლე, მბზინავი და გლუვია. დანაოჭებული წარბები დაძაბული ყურადღების შთაბეჭდილებას ტოვებს. ფეხები სწორია და ძლიერი. შავი ცხვირი ოდნავ ზევით არის აპრეხილი. ბოქსიორი კარგად ეგუება ქალაქში ცხოვრებას და ცხელ კლიმატს. მისი ბეწვი განსაკუთრებულ მოვლას არ საჭიროებს, ადვილად იწვრთნება . ცუდად ეგუება ცივ კლიმატს.

ვიდეოები

იაგ ტერიერი

ruska — Fri, 08 Mar 2013 11:34:41 GMT

აქ ვისაუბოთ იაგტერიერზე.

ესეც წარმოდგენა რომ გვქონოდეს რასთან გვაქვს საქმე

იაგტერიერი

იაგტერიერი ერთერთი ახალგაზრდა ჯიშია ტერიერებს შორის. მისი შექმნის ისტორია დაიწყო გასული საუკუნის ათიანი წლებში, ბავარიაში, მიუნჰენში ფოქტერიერების მოყვარულთა წრეში.
საქმე ის არის რომ ამ დროს გერმანია მოიცვა ფოქსტერიერების ბუმმა, სადაც ამ ჯიშის პირველი წარმომადგნელები 1880-იან წლებში შეიყვანეს. ამ ძაღლების პოპულრაობა იმდენა დიდი იყო, რომ დროის მოკლე პერიოდში მათმა რაოდენობამ ძლიერ მოიმატა, ხოლო სელექციური მუშაობის მაღალმა დონემ ის განაპირობა, რომ მალე გერმანია გახდა მაღალხარისხოვანი ფოქსტერიერების ერთერთი უმსხვილესი ექპორტიორი.
ამ ჯიშზე დიდი მოთხოვნილება იყო მონადირეთა სორის, რომლებიც მათ იყნებდნენ არა მარტო სოროში, არამედ ჩლიქოსნებზე, კურდღელზე და ფრინველზე სანადიროდაც. მეორე მხრივ ფოქსტერიერმა თავისი ეფექტური შეხედულებითა და ორიგინალური ფორმებით გამოფენები მოყვარულთა გულებიც მოიგო, განსაკუთრები პოპულარული გახდა მისი უხეშბეწვიანი ვარიანტი, აქედან გამომიდინარე თავი იჩინა ჯიშის გავითარების სხვადასხვა მიმართულებით განვითარების ტენდენციამ - საგამოფენო ფოქსებია მოშენებისას ყურადღება ექცეოდა მხოლოდ დახვეწილ, უტრირებულ ექსტერიერს, საველე თვისებებს კი დიდად არ დაგიდევდნენ. ხოლო სანადირო ხაზების გამოყვანისას პირიქით. ბუნებრივია ამ ფოქსტერიერების მოყვარულების გაერთიანებებში ზემოხსენებულ ბანაკებს შორის დაპირისპირება გამოიწვია.
მიუნჰენელი მონადირეები კიდევ უფრო შორს წავიდნენ. ისინი აშენებდნენ თავზე და ფეხებზე უფრო მოკლე ბეწვის მქონე უხეშბეწვიან ფოქსებს. ასეთი შემოსილობა უფრო პრაქტიკული იყო და არ საჭიროებდა ტრიმინგს. გარდა ამისა უპირატესობა ენიჭებოდათ მწარმოებლებს, რომელთა შეფერილობაშიც შავი ფერი სჭარბობდა, რადგან მიღებული აზრის თანახმად მუქი ფერი ნაკლებად გამაღჲზიანებელია ნადირ-ფრინველისათვის, ვიდრე კონტრასტული ჭრელი. ამის შედეგად პირველ მსოფლიო ომამდე, მიუნჰენში ჩამოყალიბდა მაღალი საველე თვისებების მქონე უჴეშბეწვიანი ფოქსტერიერების პოპულაცია, რომელიც დამახასიათებელი ექსტერერული თვისებურებებით გამოირჩეოდა - ძირითადად შავი ფერით და უფრო პრაქტიკული ბეწვის საფარით.

ამ საქმის მოთავეები და ენთუზიასტები იყვნენ: ვალტერ ცანგერბერგი, კარლ ერის გრუნელვარდი, ფ. რისი. თავიდან მათ წარმოდგენაც არ ჰქონდათ, რომ საფუძველს ახალი ჯიშის გამოსაყვანად ამზადებდნენ. 1923 წელს ბერლინში, ჰანს გეკის ძაღლსაშენში წმინდა ჯიშის ფოქსტერიერებისაგან შავი შეფერილობის ჟღალ ფორაჯებიანი ლეკვები დაიბადნენ. არასტანდარტული ფერის გამო მათი ჯიშიანად აღიარების არავითარი შანში არ ჰქონდათ..

ეს ამბავი შემთხვევით შეიტყო ცანგენბერგმა და დაუყოვნებლივ შეიძინა მთელი ბუდობა: ორი ხვადი და ორი ძუ, სულ ოთხი ლეკვი. მან ჩათვალა რომ ეს სწორედ ის იყო რაც მას სჭირდებოდა. იგი ერთმანეთზე აჯვარებდა ამ და-ძმებს და რამდენიმე წელში ასეთივე შეფერილობის ფოქსტერიერების ძლიერ იმბრიდირებული ჯიში მიიღო. მომვალ ეტაპზე ამ ძაღლებს პირველ მსოფლიო ომამდე გამოყვანილი, მაღალი სანადირო თვისების მუქი ფოქსების სისხლი შეურიეს. შემდგომში მოშენებისას გადამწყვეტი მნიშვნელობა მწარმოებლების საველე ღირსებებს და შეფერილობას ენიჭებოდა, ხოლო ჭრელი და თეთრ ლაქებიანი ძაღლები მმკაცრად იცხრილებოდნენ. მთელი ამ დროის განმავლობაში არ შეწყვეტილა დაპირისპირება სტანდარტული ფოქსტერიერების მომხრეებთან, ამნ კი საბოლოოდ გადამწყვეტი როლი ითამაშა, რომ ენთუზიასტთა ჯგუფში გაჩენილიყო იდეა, ზემოთხსენებული ტერიერები ახალი ჯიშის სტატუსით მოეშენებინათ. ამავე პერიოდში საბოლოოდ ჩამოყალიბდა კონცეფცია გერმანული სანადირო ტერიერის შესახებ: ეს უნდა ყოფილიყო მხოლოდდამხოლოდ სანადირო, მრავალმხრივი გამოყენების ჯიში, ამასთან მუქი შეფერილობით, არაორიგინალური, სადა ექსტერიერით, რათა თავიდან აეცილებინათ საგამოფენო მოდა და აქედან გამომდინარე ნეგატიური შედეგები. ამ იდეას თანდათან ბევრი მომხრე გამოუჩნდა და უკვე 1926 წელს ცანგერბერგის ინიციატივით გერმანული იაგდტერიერ კლუბი შეიქმნა, ხოლო მომდევნო წელს პირველი გამოფენა-დათვალიერება ჩატარდა, რაშიც მონაწილეობა 22 ექსპონატმა მიიღო.

რადგან სანაშენე მასალის ძირითადი ბირთვი ძალიან ახლო იმბრიდინგის გამოყენებით შეიქმნა და საკმაოდ მწირი გენოფონდი განახლებას საჭიროებდა, ამიტომ 30-იანი წლების დასაწყისში არსებულ ძაღლებს მცირედით ძველინგლისური ჟღალპორაჯებიანი შავი (ბლექ ენდ თენ) ტერიერისა და ველშტერიერის სისხლი შეურიეს. ახალი ჯიში, როგორც ასეთი, 40-იანი წლებისათვის შეიქმნა. მას ახასიათებდა ყველა ის თვისება, რაც ჩაფიქრებული იყო მისი გამოყვანის დასაწყისში. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ძალიან ცოტა იაგდტერიერი გადარჩა. ამან ენთუზიასტების ახალი ძალისხმევა მოითხოვა. მათი მომრავლება კვლავ ახლონათესაური დართვების ხარჯზე მოხდა. გერმანული შრომისმოყვარეობისა და მაღალი სელექციური კულტურის გამოისობით ჯიში არა მარტო აღსდგა, არამედ აღორძინდა კიდეც. მისმა პოპულარობამ გერმანიის საზღვრებს გარეთ გააღწია და გავრცელდა მთელს ევროპაში და არა მარტო ევროპაში. დღესდღეობით იაგდტერიერი გერმანული კინოლოგიის ამ საქვეყნოდ აღიარებული ფენომენის ერთ-ერთი ბრწყინვალე გამარჯვებაა.

ნადირობა

იაგდტერიერი პრაქტიკულად ყველა ობიექტზე სანადიროდ გამოდგება, ოღონდ ისეთ პირობებში სადაც მცირე ზომა ხელს არ უშლის მის გამოყენებას, მაგალითად ღრმა თოვლში, სადაც პატარა ტერიერის მოძრაობა და მანევრირება ძლიერ შეზღუდულია. რაც შეეხება სოროში მუშაობას აქ იაგდი აღიარებული ლიდერია - ნადირის მიმართ სიავით იგი ერთი თავით მაღლა დგას სოროს ძაღლების ყველა ჯიშზე. ეს თვისება მას განსაკუთრებით ყოფილ გდრ-ში განუვითარეს, სადაც ბევრი მათგანი მელასთან ან მაჩვთან კონტაქტში შევლისას მომენტალურად გადადიოდა ყელში ან სხვა განსაზღვრულ ადგლიზე მყარ ჩავლებაზე. საერთოდ მელიის დახრჩობა ან დაჯაბნა კარგი იაგდტერიერისთვის სირთულეს არ წარმაადგენს. იაგდი უკომპრომისო და თავგანწირულ ბრძოლას უმართავს თავისზე მძიმე და ძლიერ მოწინააღმდეგეს მაჩვს. ბევრის თანდაყოლილი თვისებაა დამხრჩვალი ან ჯერ კიდევ ცოცხალი ნადავლის სოროდან გამოთრევა. იაგდტერიერს წარმატებით იყნებენ სხვადასხვა ნადირის მოსაპოვებლად-კურდღლით დაწყებული მსხვილი ჩლიქოსნით დამთავრებული, როგორც კოლექტიური ისე ინდივიდუალური ნადირობისას. გამოირჩევა კვალზე მუშაობისადმი მიდრეკილობით, ჯერ აზარტულად ეძებს მას რომელსაც შემდეგ ყეფით მისდევს. სხვათაშორის ეს თჳისება სხვა ტერიერებს არ ახასიათებთ.

შესანიშნავი ყნოსვის პატრონი სისხლიან კვალზე მუშაობით ადვილად აგნებს რამდენიმე ასეული მეტრით გადაადგილებულ დაჭრილ ჩლიქოსანს. განსაკუთრებით ეფექტურია გარეულ ღოზე ნადირობისას, სადაც მთლიანად ავლენს მებრძოლ ხასიათს, სიმამაცეს, მოხერხებულობას და ელვისებურ რეაქციას. ამ შემთხვევაში რამდენიმე იაგდს ერთად იყენებენ.

ამ ჯიშის ერთ-ერთი სპეციალიზაცია იხვზე მუშაობაცაა. საერთოდ იაგდტერიერს წყლის სიყვარული გენეტიკურადაც აქვს. ცურვით დაუღალავად იკვლევს ლელიანს, ნაპოვნ იხვს იოლად ეწევა და აიძულებს მას აფრინდეს სასროლ მანძილზე. ადვილად სწავლობს წყლიდან აპორტირებას.

იყენებენ აგრეთვე სხვადასხვა ფრინველის მოსაძებნად და შემდეგში ჩამოგდებულის მოსატანად. იაგდი შეუდარებელია ხშირ, ჯაგნარში სამუშაოდ, სადაც ადვილად არწევს მცირე ზომის გამო და შესანიშნავი უპირატესობა აქვს დიდი ზომის ძაღლებთან.

საველე გამოცდები

გემანიაში იაგდის სანადირო თვისებების საველე გამოცდებზე აფასებენ, რაც მათი ფართო სპექტრით გამოყენების სპეციფიკას ითვალისწინებს. ახალგაზრდა იაგდტერიერს ისეთი თანდაყოლილი თვისებების ქონა მო ეთხოვება, როგორიცაა ნადირობის მიმართ სიავე, კვალზე ყეფით მიყოლის უნარი და ქყლის სიყვარული, აგრეთვე ძლიერი, გაწონასწორებული ფსიქიკა, რაც შემდგომ მისი მრავალმხრივ ეფექტურად გამოყენების საფუძველს წარმოადგენს.საველე გამოცდებზე წარმატების შემთხვევაში, მფლობელს ძაღლის სანადიროდ გამოყენების უფლება ეძლევა, მათ შორის საუკეთესოებს კი სანაშენედ იყენებენ.

გამოცდები ორ ეტაპად ტარდება. პირველი ითვალისწინებს ახალგაზრდა ძაღლების თანდაყოლილ ანუ მემკვიდრეობით მიღებული თვისებების ტესტირებას. ამ დრო მოწმდება: სოროში მ უშაობის ელემენტები, კურდღლის კვალზე მუშაობა, წყალთან დამოკიდებულება, თოფს ხმაზე რეაგირება, მორჩილებისადმი თანდაყოლილი მიდრეკილება. ერთი წლის შემდეგ ტარდება მეორე ეტაპი, რაც ითვალისწინებს შემოწმების სრულ კომპლექსს შეფასების უფრო მკაცრი კრიტერიუმებით.

ერთხელ უკვე შემოწმებულ დისციპლინებს აქ ემატება: ნადავლის სოროდან გამოთრევა, სისხლიან კვალზე მიყოლა, იხვზე მუშაობა, ღრმა წყლიდან აპორტირება, მოკლული ფრინველის ან ბოცვერის კვალით მოძებნა და აპორტირება.

ძალიან დიდი ყურადღება ექცევა გაწრთვნილობას და წამყვანთან კონტაქტს. ამ მხრივ იაგდს საკმაოდ სერიოზული პროგრამის ჩაბარება უწევს. არადამაკმაყოფილებელი მორჩილების ან გაწრთვნილობის შემთხვევაში სანადიროდ და საჯიშედ მისი გამოყენება იკრძალება.

ხასიათი

ათწლეულების მანძილზე სიავეზე ორიენტირებულმა მიზანმიმართულმა სელექციამ დაღი დაასვა იაგდტერიერის ხასიათს. ვის არ ადარებენ მას, ხან კამიკაძეს, ხანაც თავზე ხელაღებულ ვიკინგს. იაგდი გულადი, უშიშარი, თავის თავში დარწმუნებული ძაღლია, შინაგანი ღირსების მქონე, ამაყი და დამოუკიდებელი. ხასიათი მტკიცე აქვს და მკაცრი, ტემპერამენტი ფიცხი და ფეთქებადი, რეაქცია - ელვისებური. მისთვის უცხოა პატრონთან ლაქუცი, მიუხედავად იმისა რომ საოცრად ერთგულია. იაგდს პირდაპირი, თამამი გამოხედვა აქვს და ემოციებს არ მალავს. მუდამ კონცენტრირებული, ჯიშჲსთვის სპეციფიკური სუსხიანი მზერა მის ძლიერ გულში გახედებს და უნებლიე პატივისცემას იწვევს. დაუოკებელმა ტემპერამენტმა და უკომპრომისო, შარიანმა ხასიათმა თანამოძმეებში მას თავგადაკრული მოჩხუბარის რეპუტაცია შესძინა. ძლიერი ყბების წყალობით იგი წარმატებით უმკლავდება თავისზე გაცილებით დიდ ძაღლებს, გასაკვირი არცაა, რომ სხვა ჯიშის სოროს ძაღლებთან შედარებით, იაგდები უფრო ხშირად იღებენ ტრამვებს და იღუპებიან ნადირობის დროს. ძალიან დიდი მნიშვნელობა ენიჭება იაგდტერიერის ლეკვობიდან სწორად აღზრდას. იაგდს მკაცრი მაგრამ სამართლიანი ხელი სჭირდება. საჭიროა მისი ტემპერამენტისა და ენერგიის მართვა, სასურველ კალაპოტში მიშვება. ამისათჳის კი მისი პიროვნების გაგება და პატივისცემაა აუცილებელი. სამაგიეროდ ამის შემდეგ ადამიანი შეიძენს უერტგულეს, თავდადებულ უანგარო მეგობარს, რომელიც მას ნებაყოფლობით აღიარებს ლიდერად. იაგდის მიმართ დაშვებულია ზერელე, უღიმღამო დამოკიდებულება, ან დასჯის სასტიკი მეთოდები. ამ შემთხვევაში ის შეიძლება უკონტროლო გახდეს, უაზროდ აგრესიული და საზოგადოებისთვის საშიში. თუმცა ასეთი შმეთხვევბი არამარტო არასწორი აღზრდის, ზოგჯერ სელექციონერების ბრალიცაა, რომლებიც არ ბლოკავენ გაუწონასწორებელი, დარღვეული ფსიქიკის მქონე ეგზემპალრების საჯიშედ გამოყენებას. ამიტომ გერმანიში იაგდებს მკაცრად ამოწმებენ ამ პარამეტრის მიხედვით.

ექსტერიერი

იაგდტერიერის ექსტერიერის ყველა დეტალი პრაქტიკული მიზანშეწონილობითაა ნაკარნახევი. მასში არაფერია დეკორატიული, ფუჭი,ესთეტიკური, რაც მისი გამოყვანისას დასახულ მიზანს სავსებით შეესატყვისება. მიუხედავად იმისა, რომ ჯიში პრაქტიკულად, მთლიანად მოქსტერიერისაგან მოდის, გარეგნულად მისგან აშკარად განსხვავდება, უფრო მეტიც ფოქსისათვის დამახასიათებელი ნიშნები ნაკლად ან ხინჯად ეთვლება. სწორედ ამიტომ იაგდტერიერის ექსტერიერის თავისებურებები განსაკუთრებით ნათლად იკვეთება. ამ უკანასკნელთან შედარების ფონზე, მისგან ძირითადი განმასხვავებელი ნიშნების აღწერით:

იაგდს წინაპრისგან განსხვავებით სიმაღლესთან პროპორციაში თავი შედარებით მოკლე აქვს, ქალა უფრო განიერი, ყურებს შორის მეტი მანძილით, გამოხატული ყვრიმალებითა და საღეჭი კუნთებით, ქალაზე ოდნავ მოკლე, უფრო ძლიერი და შევსებული დრუნჩით, მასიური ნიკაპით. ყველაფერი ეს ფოქთან შედარები ყბებს დიდ ძალას და ჩავლების უფრო დიდ სიმტკიცეს განაპირობებს. იაგდს ყურები უფრო დიდი აქვს და დაბალ ხრტილზე უზის.. მცირე ზომის თვალები ბუდეში ღრმათ აქვს ჩასმული, რის გამოც კარგადაა დაცული დაზიანებებისაგან ან მასში მიწის მოხვედრისაგან. გამოირჩევა უფრო ძლიერი აღნაგობით - უკეთ განვითარებული ჩონჩხითა და რელიუფური კუნთებით, შედარებით ფართო მკერდით.. მკერდის გარშემოწერილობა ოპტიმალური უნდა იყოს, რათა უზრუნველყოს როგორც დიდი ფიზიკური დატვირთვისათვის აუცილებელი ფილტვების საკმაო მოცულობა, ასევე სოროში თავიფულად გადაადგილება. ეს თავისებურებები იაგდის ფიზიკურ ძალაზე და დიდ ამტანობაზე მიუთითებს. იგი ფოქსისგან განსხვავდება აგრეთვე შედარებით მოგრძო ზურგით და აქედან გამომდინარე წაგრძელებული ფორმატით, მხრის სახსრის უკეტ გამოხატული კუთხითა და გრძელი გავით.

ჯიში შედგება მოკლე ბალნიანი და უხეშბალნიანი ძაღლებისაგან, რომლებიც სხვა მხრივ იდენტურები არიან, ექსპერტიზას ერთ რინგზე გადიან და ერთმანეთზე ირთვებიან. ბეწწვის საფარი პასუხობს მხოლოდ და მხოლოდ პრაქტიკულ დანიშნულებას, ხისტია, ხშირი გლუვად დაფენილი კარგად განვითარებული თივთიკით, არ საჭიროებს ტრიმინგს. მუცელი და ბარძაყების შიდა ნაწილი კარგად არის შემოსილი. მოკლებალნიანი იაგდის ბეწვი მოკლებეწვიან ფოქსზე უფრო გრძელია. კუდი ფოქსზე უფრო დაბლა აქვს დასმული, უჭირავს არა ვერტიკალურად, არამედ უკან გადახრილად. კუპირების შედეგად უტოვებენ მთლიანი სიგრძჲს ორ მესამედს. ასეთი სიგრძის კუდი უკეთ ასრულებს სახელურის ფუნქციას., რისი საშუალებიტაც მონადირე ძარღლს სოროდან ნადავლის გამოთრევაში ეხმარება. საერთაშორისო (ფცი) სტანდარტის მიხედვით იაგდის სიმაღლე 33-40- სმ-ია. შეფერილობა შავი, მუქი ყავისფერი, ან ნაცრისფერ-შავი, ჟღალი ან ყვითელი ფორაჯებით. მუქი, ნახევრად მუქი, ან ღია ფერის ნიღბით დასაშვებია მომცრო თეთრი ლაქები მკერდზე და თათებზე. საინტერესოა რომ ყოფილ გდრ-ში რომელიც არ იყო ფცი წევრი, საერთაშორისოზე უფრო მკაცრი სტანდარტი მოქმედებდა, რომლის მიხედვით შავის გარდა სხვა ძირითადი შეფერილობა აკრძალული იყო.

იაგდტერიერი საქართველოში

ჩვენში ამ ჯიშის პირველი წარმომადგენლები 1986 წელს თბილისში სანადირო ძაღლების გამოფენზა გამოჩნდნენ. რ. ალბუთაშვილმა რუსეთიდან და ბალტიისპირეთიდან შემოყვანილი ორი იაგდტერიერი წარმოადგინა. ჩვენში მონადირეებმმა მალე აუღეს ალღო პერსპექტიულ ჯიშს და სულ რამდენიმე წელში მათმა რაოდენობამ სწრაფად იმატა, როგორც პირველი წყვილის შთამომავლების ისე სხვა შემოყვანილი ეგზემპლარების ხარჯზე. იაგდების პოპულაციაში განსაკუთრებული როლი ითამაშეს იმ წლებში ცნობილმა ენთუზიასტებმა: მამუკა კაკაბაძემ და ტრაგიკულად დაღუპულმავაჟა ერაძემ. გამოფენებზე ექსპონირებული იაგდების მაქსიმალური რაოდენობა 1990-92 წწ-ში დაფიქსირდა თუმცა მათმა რიცხვმა შემდგომში თანდათან იკლო და ბოლოს თითო-ოროლამდე ჩამოვიდა. სამწუხაროდ იგივე ტენდენცია შიენიშნება საერთოდ სოროს ძაღლებში უკანასკნელი 10 წლის განმავლობაში. ამას ჯიშის პოპულარობის დაცემას ნამვილად ვერ დავაბრალებთ, მისი რეიტინგი კვლავ მაღალი რჩება. საქართველოში იაგდების რაოდენობის სიმცირის მიზეზი ის არის, რომ მათი დამკვიდრების საწყისი ეტაპი ქვეყნისათვის რთულ პერიოდს დაემთხვა. ამას დაემატა ახალი ძაღლების იმპორტის შეწყვეტა და გენოფონდის გაღარიბება. ბევრი იაგდი დაიღუპა ნადირობისას, მფლობელების მიერ მისი გამოყენების სპეციფიკის გაუთვალისწინებლობის ან ელემენტარული უსაფრთოების წესების დარღვევის გამო. სოროს ძაღლების გამრავლება - პოპულარიზაციას სერიოზულად აფერხებს აგრეთვე ხელოვნური სოროს არ არსებობა.

ბოლო წლებში ისევ განახლდა იაგდების შემოყვანა საქართველოში, ჯერ ჯერობით მხოლოდ რუსეთიდან. მათ შორის არიან საინტერესო ეგზემპლარებიც. იმედი მაქვს რომ ეს ტენდენცია გაგრძელდება და ახლო მომავალში კვლავ ვიხილავთ მომრვალებულ ჯიშიან იაგდტერიერებს ჩვენში.

ესეც ვიდეოები

წვრთნა

ქართული ნაგაზი

ruska — Tue, 12 Feb 2013 15:53:59 GMT

წარმოშობა: საქართველო, განეკუთნება მოლოსოიდურ ჯიშებს...
ზოგადი დახასიათება: ქართული ნაგაზი არის დიდი ზომის, უხეში კონსტიტუციის მქონე, უცხოსადმი არასანდომიანი და ყოველთვის საკუთარ ძალაში დარწმუნებული ძაღლი. აქვს მოკლე, მაგრამ ხშირი ბეწვი, კარგად განვითარებული თივთიკით, რაც უზრუნველყოფს კარგ თერმორეგულაციას წელიწადის ნებისმიერ დროს. ჯიში წარმოიშვა საქართველოს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილის მთიან რაიონებში. გამოიყენება საქონლისა და სხვადასხვა ობიექტების დასაცავად. ერთგულია პატრონისა და მისი ოჯახის წევრების მიმართ. კარგად ეგუება ბავშვებსა და სხვა შინაურ ცხოველებს. თავისი ისტორიით, ანატომიური და გენეტიკური მონაცემებით ახლონათესაურ კავშირშია მოლოსოიდურ ჯიშებთან. ქართული ნაგაზი არ არის მომთხოვნი შენახვის პირობების მიმართმ, კარგად ეგუება ცივ კლიმატს, ფართოდ გამოიყენება დანიშნულებისამებრ საქართველოს სხვადასხვა რეგიოლში.
მნიშვნელოვანი პროპორციები: აქვს რამდენადმე გაჭიმული კორპუსი ანუ სიმაღლისა და სიგრძის შეფარდება იქნება 100-108. ძუებისათვის დასაშვებია კორპუსის დაჭიმულობა 110. არასასურველია კვადრატული ფორმატი.
ქცევები და ტემპერამენტი: კლფხიზელი, ყურადღებიანი, დიდი დამცველობითი ინსტინქტისა და გაწონასწორებული ფსიქიკის მქონე ძაღლი. არასანდომიანი და აგრესიული უცხოს მიმართ. მეტად ერთგული, გულადი, რბილი და მოსიყვარულე მფლობელისა და მისი ოჯახის წევრებისადმი. არის კარგი კომპანიონი.
თავი: პროპორციულად დიდი და განიერი. ზედმეტი ნაოჭებისა და ნაკეცების გარეშე. თავი მშრალი, ყოველგვარი სიუმის ნიშნების გარეშე.
თავის ქალა: მასიური, კარგად განვითარებული, განიერი და სწორი ან ოდნავ ოვალური ფორმის. შუბლი დაბალი, საკმაოდ განიერი და გაყოფილი, კარგად გამოხატული ღარით. კარგად არის განვითარებული და გამოხატული ყვრიმალები.
ცხვირი: კარგად განვითარებული, განიერი, კარგად განვითარებული ნესტოებით ძირითადად შავი ფერის. თეთრი და ყავისფერი ძაღლებისათვის დასაშვებია ყავისფერი შეფერილობის ცხვირი.
დინგი: თავის ქალის სიგრძეზე ოდნავ ნაკლები, საკმაოდ განიერი, კარგი მოცულობისა და სიღრმის მქონე.
ტუჩები: კარგად განვითარებული ელასტიური და ყბებზე კარგად აკრული მშრალი ან უმნიშვნელოდ უმი. აუცილებლად პიგმენტირებული ძაღლის შეფერილობის შესაბამისად.
ტუჩის კუთხე: მშრალი, დასაშვებია მცირედი უმნიშვნელო სიუმე.
კბილები და ყბები: ძლიერი კარგად განვითარებული ყბები, დიდი ზომის, თეთრი ფერის, ძლიერი, ერთმანეთთან ახლოს დასმული კბილების ყოველგვარი სიმეჩხერის გარეშე. მეორე და მესამეს პრემოლიარის არარსებობა დასაშვებია, მაგრამ არასასურველია.
თანკბილვა: მაკრატლისებრი. დასაშვებია მაგრამ არასასურველია პირდაპირი თანკბილვა და პროგენია.
თვალები: საშუალო ზომის, ოვალური ფორმის, ღრმად ჩასმული და სახის არეზე პროპორციულად განლაგებული. ძირითადად მუქი ფერის. ღია ფერის თვალი დასაშვებია მხოლოდ თეთრი და ყავისფერი ძაღლებისათვის.
ყურები: ჩამოყრილი, საკმაოდ მაღლა დასმული, დასაშვებია მოკლედ კოპირებული ყურები.
კისერი: საკმაოდ მოკლე და განიერი, მძლავრი, კარგად დაკუნთული. დააქვს საკმაოდ დაბლა ისე, რომ ზურგის ზოლთან მიმართებაში ჰქმნის 30-40 გრადუსიან კუთხეს.
მკერდი: განიერი, ოვალური, მაგრამ არაკასრისებული ფორმის, ღრმა ანუ ეშვება იდაყვის სახსრის ქვემოთ ან ჩერდება იდაყვის დონეზე.
მუცელი: ოდნავ აკრეფილი.
კუდი: მაღლა დასმული, ჩამოკიდებულ მდგომარეობაში წვდება სახტომ სახსარს, მსვლელობის დროლ ძაღლს კუდი დააქვს ნებისმიერ მდგომარეობაში. დასაშვებია კუდის კუპირება. კუპირებული კუდი სიგრძით უტოლდება მისი ფუძიდან, სახტომ სახსრამდე, სიგრძის მახევარს.
კონსტიტუციის ტიპი: უხეში, აქვს მასიური, კარგად განვითარებული და გამოხატული ძვალი, ძლიერი კუნთოვანი სისტემა. დამახასიათებელია სქელი დაელასტიური კანი.
წინა კიდურები: წინხედში სწორი და პარალელური. წინა კიდურების სიგრძე მიახლოებით უდრის მინდაოში სიმაღლის ნახევარს ანუ ძაღლის სიმაღლის ნახევარს.
უკანა კიდურები: უკნიდან დათვალიერების დროს სწორი და პარალელური, გვერდხედში სახტომ სახსარში კუთხე რამდენადმე გახსნილი.
თათები: დიდი ზომის, კომპაქტური, ოვალური ფორმის, მტკიცე და კარგად შეკრებილი.
სქესობრივი დემორფიზმი: კარგად აქვს გამოხატული. ხვადი გაცილებით მასიური, დიდ ძვლიანი და ძლიერია. აქვს უფრო მასიური თავი, კარგად განვითარებული და გამოხატული ყვრიმალებით. ძუ შედარებით მცირე ზომისაა, აქვს შედარებით მსუბუქი ძვალი, მომცრო ზომის თავი, ნაკლებად გამოხატული ყვრიმალები. მიუხედავად ზემოაღნიშნულისა ძუ ისევე, როგორც ხვადი ტოვებს ძლიერი, უხეში კონსტიტუციის მქონე ძაღლის შთაბეჭდილებას.
მოძრაობა: თავისუფალი, დაბალანსებული, მძლავრი წინგდებით. მოძრაობისას ყველა კიდური მუშაობს შეთანხმებულად, სწორხაზოვნად, ყოველგვარი გადახრების გარეშე. ზურგი მსვლელობისას უძრავ მდგომარეობაში რჩება.
ბეწვი: მოკლე, კარგად განვითარებული თივთიკით, პრიალა, სქელი და კარგად მომჯდარი სხეულზე. ბეწვის ზომა მინდაოს, კისრისა და ბარძაყის უკანა მხარეზე დასაშვებია რამდენიმე უფრო გრძელი, ვიდრე სხეულის სხვა ნაწილებში.
შეფერილობა: ნებისმიერი, ყველანაირი კომბინაციით. ალბინიზმი წარმოადგენს მადისკვალიფიცირებულ ნაკლს.
სიმაღლე მინდაოში: ხვადებისათვის: არანაკლებ 65-სმ-ისა, ძუებისათვის: არანაკლებ 60-სმ-ისა. სტანდარტული სიმაღლიდან ნებისმიერი გადახრის შემთხვევაში ძაღლი უნდა რჩებოდეს პროპორციული და ჰარმონიულად აწყობილი.

დობერმანი

ruska — Tue, 12 Feb 2013 13:49:02 GMT

დობერმანი (აგრეთვე ცნობილი, როგორც დობერმან პინჩერი) — დაბალბეწვიანი ჯიშის ძაღლი. გამოიყვანეს გერმანიაში, თიურინგიაში ქალაქ აპოლდაში, XIX საუკუნის ბოლოს, ფრიდრიხ ლუის დობერმანის მიერ, რომლის პატივისცემის მიზნითაც ახალგამოყვანილი ჯიშის ძაღლს ეწოდა დობერმანი. სიცოცხლის ხანგრძლივობა - 14 წლამდე.

დობერმანი საშუალო და საძუალოზე მაღალი ზომის ჯიშია. ზრდასრული მამრის სიმაღლეა 68-72 სმ, მდედრისა — 63-68 სმ. დობერმანი მსოფლიოში დიდი პოპულარობით სარგებლობს. მას მოკლე, ხშირი, მბზინავი ბალანი აქვს. დობერმანი კარგი მოდარაჯე ძაღლია, გამოირჩევა საოცარი მეგობრულობით და სიმშვიდით.

გარდა იმისა, რომ დობერმანი ძაღლის ერთ-ერთი ჯიშია, ადამიანის გვარიც არის: ლუი დობერმანი მებაჟე იყო და გერმანიაში ცხოვრობდა. მოგვიანებით მან გადაწყვიტა, ბიზნესი ძაღლებით დაეწყო. საქმე კარგად წაუვიდა და წარმატებასაც მიაღწია. დობერმანების უფრო ახლოს გასაცნობად, მათი ღირსებისა და ნაკლის შესახებ, მოგვითხრობს კინოლოგიური კლუბის „ქენელ ლენდის" ხელმძღვანელი გია ჭულუხაძე:

ლუი დობერმანი ქუჩაში რომ გამოვიდოდა, უკან რამდენიმე ძაღლი მიჰყვებოდა. სიამაყით გაიძახოდა – აი, ეს მე ვარ, დობერმანი და ესენი – ჩემი ძაღლებიო. დობერმანის სახელიც ჯიშს ამ ადამიანის გვარისგან შერჩა. საკმაოდ დიდხანს „დობერმან პინჩერს" უწოდებდნენ, მაგრამ მერე „პინჩერი" ამოვარდა და მის პატივსაცემად მხოლოდ დობერმანი უწოდეს. არეულობის პერიოდში, დამცავ ძაღლებზე როგორც ყოველთვის, დიდი მოთხოვნილებაა და ბევრი იყიდებოდა.

პირველი მსოფლიო ომის დროს ბევრი ჯიში გადაშენების პირას მივიდა. გერმანიაში ხუთი ჯიში: დობერმანი, როტვეილერი, გერმანული ნაგაზი, რიზენდშნაუცნერი და ელგერტერიერი პოლიციურ ჯიშებად აღიარეს. სახელმწიფო ომის დროსაც კი აძლევდა ძაღლებს საკვებს. სწორედ ამან განაპირობა მათი გადარჩენა. ასევე გადაურჩნენ მეორე მსოფლიო ომს. ისინი საკუთარი სიავითა და გონიერებით კარგად ემსახურნენ გერმანელებს. ომის შემდეგ მათი გასვლა მთელ ევროპაში დაიწყო. მაქსიმალურად მოხდა ჯიშის დახვეწა და მალე რინგზე დიდ წარმატებასაც მიაღწია. იმდენად მძლავრი და გაწონასწორებული ფსიქიკა აქვთ, რომ ამერიკაში დობერმანებს უსინათლოების გამყოლ ძაღლებად იყენებენ. ხშირად დობერმანი ამ პროგრამით იწვრთნებოდა, რადგან თავისი საოცრად პლასტიური ნერვული სისტემის წყალობით, შეეძლო, უსინათლო ადამიანთან ერთად მისი ტემპით ეცხოვრა.

– რით არის დობერმანი მომხიბვლელი?

– დობერმანი ძალიან ლამაზია. როგორც იტყვიან, მაღალ ფეხებზე დამდგარი შველივით ძაღლია. აქვს გრძელი თავი და მოკლე კუდი წლების განმავლობაში სამკუთხედად დაჭრილი ყურები ჰქონდა, მაგრამ ახლა აღარ აჭრიან. ბოლო ოცი წლის განმავლობაში, საქართველოში მოხვედრილი დობერმანის ჯიშის თითქმის ყველა ძაღლი გადააჯიშეს.

– როგორი უნდა იყოს ნამდვილი დობერმანი?

– დობერმანი ძლიერძვლიანი, მძლავრი აღნაგობის ძაღლია. როგორც იტყვიან – „ელეგანტური ათლეტი". ჩვენთან კი ვიღაცას ჭკუაში ჩაუჯდა, რომ დობერმანი წვრილ ფეხებზე დამდგარი, მუცელაკრული ძაღლი უნდა იყოს, ამან კი ჯიშში ხასიათის ცვლილებები გამოიწვია. დღეს დობერმანები ეპილეფსიისადმი მიდრეკილები და ზედმეტად ანჩხლები არიან. მათი ნდობა უკვე ნაკლებად შესაძლებელი გახდა. სახლში დღე და ღამე იმის გამო კი არ დარბიან, რომ რაღაცას ეძებენ, არამედ ნერვული სისტემა აქვთ გამოფიტული. სინამდვილეში კი, ნამდვილი დობერმანი, როტვეილერის მსგავსად, საკმაოდ დინჯი ძაღლია, მძლავრი ძვლებითა და საუკეთესო ყნოსვით. ის ძალიან კომუნიკაბელური და საკმაოდ მაღალია. დაახლოებით 72 სანტიმეტრი.

– რა არის დობერმანის მინუსი?

– მოკლე ბეწვი აქვს, რის გამოც ცივ ზამთარს ვერ იტანს.

– ნაყოფიერებას რაც შეეხება?

– დობერმანები ძალიან ნაყოფიერები არიან – შეიძლება, ექვსი ლეკვი ჰყავდეს, ან – ათი. ამერიკაში ერთმა დობერმანმა 11 ლეკვი დაყარა და მათ „საფეხბურთო გუნდი" უწოდეს.

– ძირითადად რაში გამოიყენება დობერმანის ჯიშის ძაღლი?

– შეიძლება, კომპანიონი ძაღლი იყოს, შეიძლება მაშველადაც იმუშაოს, არ ერიდება ცხელ წერტილებსაც. ის ძალიან დახვეწილი და ბევრი ღირსების მატარებელი ძაღლია. მისი პატრონი ცოტა მოძრავი ადამიანი უნდა იყოს, რადგან ლეკვობაში დობერმანს ხშირი მოძრაობა სჭირდება. ეს იმისთვის არის საჭირო, რომ კუნთები, რომელიც მას გენეტიკურად აქვს, უფრო განუვითარდეს. კარგად ნავარჯიშები ძაღლი კი დიდხანს ცოცხლობს. როგორც ყველა გერმანული ჯიში, დობერმანიც პედანტურად მოითხოვს აცრების სიზუსტეს, ერთი-ორი დღით გადაცილებაც კი არ შეიძლება. მათ ყველაფერი თავის დროზე უნდათ: აცრებიც, საკვებიც და ასე შემდეგ. ამის შემდეგ კი თქვენ უკვე გარანტირებული ხართ, რომ თქვენი მეგობარი ჯანმრთელია.

– როგორც აღნიშნეთ, დობერმანებს ყურებს აღარ აჭრიან. მათი ერთ-ერთი ხიბლი აცქვეტილი ყურები იყო. ეს კი მოჭრის შემდეგ რაღაც პერიოდის განმავლობაში, ლეიკოპლასტირის გადახვევის შედეგად ხდებოდა.

– მსოფლიოში ერთი თუ ორი შემთხვევაა დაფიქსირებული, რომ დობერმანს ბუნებრივად ჰქონდა ყურები დაცქვეტილი. სხვა შემთხვევაში ეს წარმოუდგენელია.

– კუდს თუ აჭრიან?

– კუდს გერმანიაში აჭრიან, ხოლო ჩრდილოეთის ქვეყნებში, როგორიც არის ნორვეგია, შვედეთი და დანია, ყურების მოჭრაც აკრძალულია და კუდისაც.

– საქართველოში?

– საქართველოში დობერმანისთვის მხოლოდ კუდის მოჭრა შეიძლება, ყურების – აკრძალულია.

– მინახავს მწვანეთვალება დობერმანი. ეს პათოლოგიაა თუ დაშვებულია?

– არა, ეს პათოლოგიაა. ძაღლის თვალები ყავისფერი ან ღია ქარვისფერია. რაც უფრო მუქია ძაღლი, მუქია მისი თვალის ფერი მით უფრო და პირიქით. გარდა ამისა, რაც უფრო მუქი აქვს პიგმენტი უკეთესია, რაც შეფასებაზეც გარკვეულ გავლენას ახდენს.

– ამ პათოლოგიას რა იწვევს?

– როგორც წესი, არასწორი სელექცია. არასწორ სელექციას კი მხოლოდ მწვანე თვალები კი არა, სხვა პათოლოგიებიც ახლავს.

ბულტერიერი

ruska — Tue, 12 Feb 2013 12:39:37 GMT

სიმაღლე:ხვადი 30-38 სმ, ძუ 25-32სმ.
წონა:ხვადი 16-20 კგ, ძუ 20-28კგ
სიცოცხლის ხანგრძლივობა:10-13წელი
წარმომავლობა:დიდი ბრიტანეთი

წარმომავლობა. 1830 წელს, როდესაც განსაკუთრებით პოპულარული იყო ხარებისა და ბულდოგების ორთაბრძოლები, "სპორტის” ამ სახეობის მოყვარულებმა გადაწყვიტეს ძაღლის ისეთი ჯიშის გამოყვანა, რომელიც შეძლებდა ხარის შეტევას ბულდოგზე უკეთ. ამგვარად, ინგლისური ბულდოგისა და ძველინგლისური ტერიერის, მოგვიანებით კი ესპანური პოინტერების შეჯვარების შედეგად მიღებულ იქნა ბულტერიერი. 1850 წელს გამოიყვანეს ამ ჯიშის თეთრი ფერის ნაირსახეობა.

ჯიშის აღწერა. ამ ჯიშის წარმომადგენლებს გააჩნიათ ოვალური ფორმის თავი. შუბლიდან დრუნჩზე გადასვლა არ არსებობს. ბულტერიერის ყბები ძლიერია, კბილები კი – მაგარი, ჯანმრთელი და სწორი. თვალები პატარა, მუქი და ნუშისებრია, მხრები – ძლიერი და კუნთოვანი, სხეული – მომრგვალებული. კუდი იმყოფება ჰორიზონტალურ მდგომარეობაში. ბეწვი მოკლე, ხშირი და ბზინვარეა. შეფერილობა: მთლიანად თეთრი, თეთრი თავზე შავი ლაქებითა ან ზოლებით, ვეფხვისებრი, ყვითელ-ყავისფერი, შავი ან სამფეროვანი. სიმაღლე მინდაოში – 53-56 სმ. წონა – 23-28 კგ.

ხასიათი. თავდაპირველად ბულტერიერი ძალიან აგრესიული ძაღლი იყო. თუმცა, თანამედროვე მეძაღლეების მიერ ჩატარებული მუშაობის შედეგად იგი გახდა ერთგული, ზრდილობიანი და დამჯერი ოთხფეხა მეგობარი.

გამოყენება. ბულტერიერი გამოიყვანეს როგორც მებრძოლი ძაღლი, მაგრამ შემდეგ იყენებდნენ ნახირის დასაცავად, მღრღნელების მოსასპობად, პირადი მცველის, სადარაჯო ძაღლის და, ბოლოს, კომპანიონის სახით.

სტაფორდშირი ტერიერი

ruska — Tue, 12 Feb 2013 11:33:58 GMT

ამერიკული სტაფორდშირი ტერიერი არის ამერიკული ძაღლის ჯიში,ტერიერების ჯგუფიდან.1898 წ. ამერიკაში ოფიციალურად აღიარეს პიტ-ბულტერიერი ცალკე ჯიშად.ამ ძაღლის ჯიშებს უმეტესწილათ იყენებდნენ ძაღლების ორთაბრძოლებში.პიტბულტერიერების ფანების მეშვეობითა და ვილფრედ ბრენდომს მეთაურობით,დაიწყო იმ ძაღლების გამრავლება,რომელთაც არ ჰქონდათ მიღებული მონაწილეობა ძაღლების ჩხუბებში.სწორედ ამ სელექციის შედეგად ჩამოყალიბდა ამერიკული სტაფორდშირი ტერიერი,რომელსაც შედარებით მდგრადი ფსიქიკა და დამყოლი ხასიათი აქვს.1936 წ. სტაფი აღიარეს ცალკე ჯიშად.რაშიც დიდი წვლილი მიუძღვის ვილფრედ ბრენდომს.მოიხსენიებდნენ როგორც სტაფორდშირი ტერიერს. 1972 წ.სახელ სტაფორდშირი ტერიერს დაემატა ამერიკული. ჯიშს ხშირად მოიხსენიებენ ამსტაფის ან სტაფის სახელით.

ზომა და გარეგნობა

სტაფი არის საშვალო ზომის ძაღლი,აქვს ძლიერ განვითარებული მუსკულატურა და ყბები. ხვადი სტაფის ზომა 46-48 სმ-ია,ძუსი -კი 43-46. სიცოცხლის ხანგძლივობა 10-14 წელი.

ხასიათი და ტემპერამენტი

სტაფს სჭირდება ლეკვობის ასაკიდანვე ინტესიური წვრთნა.პატრონმა ძაღლთან უნდა გამოავლინოს ძლიერი ლიდერობის უნარი,ყოველი მათი ურჩი ხასიათს პატრონმა დასჯით უნდა გასცეს პასუხი ,ხოლო ყოველი შესრულებილი ბრძანება უნდა შეუქოს.სტაფები უნდა იყვნენ სოციალიზირებულნი,სხვა შემთხვევაში ,დიდია ალბათობა რომ გამოავლინოს აგრესია სხვა შინაური ცხოველებისა და ადამიანების მიმართაც კი.სასურველია იმ ლეკვის აყვანა რომლის მშობლემსაც ძაღლების ჩხუბში არ აქვთ მონაწილეობა მიღებული,ასეთ შემთხვევაში შესაძლებელია ფსიქიკურად გაუწონასწორებელი ნამატი შეგხვდეთ,რაც მოზრდილ ასაკის ძაღლში დიდი პრობლემების გამომწვევია. ამერიკული სტაფორდშირი ტერიერი არის ძლიერი ტემპერამენტის ჯიშის,მას სჭირდება ინტესიური და ხშირი სეირნობა.კარგად გრძნობს თავს როგორც კერძო სახლში, ასევე ბინაში. სტაფი სწორად აღზრდის შემთხვევაში არის კარგი კომპანიონი,პატრონისა და მისი ოჯახის მცველი,არი ძალიან მხიარული და მოძრავი ძაღლი სიბერეშიც კი.

ესე გამოიყურება სტაფის სტანდარტი.

პიტ-ბულტერიერი

ruska — Tue, 12 Feb 2013 10:52:07 GMT

სამშობლო - აშშ
ჯიშის გაჩენის დრო - მე-19 საუკუნე
გამოყენება - ადრე - მებრძოლი ძაღლი. დღეს - კომპანიონი
სიცოცხლის ხანგრძლივობა - 12-15 წლამდე
სიმაღლე:ხვადი 48-56 სმ, ძუ 46-50სმ.
წონა:ხვადი 20-36 კგ, ძუ 16-25კგ

დღესრეობით ამ სახეობის ძაღლების მარტო სახელის ხსენება ისტერიას იწვევს. ეს გამოწვეულია იმით, რომ პიტ-ბული წარსულში მებრძოლი ძაღლი იყო, დღეს კი ზოგიერთი პატრონი გაწვრთნის უხეშ ფორმებს მიმართავს, რის შედეგად ძაღლი ნებისმიერ მომენტში მზად არის ეცეს სხვა არსებას. აქვე ავღნიშნავთ, რომ პიტ-ბულების უმრავლესობა ალერსიანი და გულღია შინაური ცხოველია. პიტ-ბულის ბალნის ფერი გვხვდება ნებისმიერი შეფერილობა. ცხვირის შეფერილობა აქვთ როგორც შავი ასევე წითელიც ( red naus).
ამ ძაღლს აქვს უხეში თავი ფართო ღაწვის ძვლებით და ღონიერი ყბებით,შეიძლება ყურების ოდნავ კუპირება, ასევე გააჩნია ძლიერი ჩაჭერა. კარგად განვითარებული მუსკულატურის მქონე ღონიერი კისერი მდორედ გადადის ღრმა ფართო მკერდში, რომელიც საკუთარ თავში ფეთქებად ტემპერამენტს მალავს. ამერიკული პიტ-ბულტერიერის მოძრაობები თავისუფალია, კორპუსის სიგრძე რამდენადმე აჭარბებს მინდაოში სიმაღლეს – 46-56 სმ-ს. წონა შეიძლება განსხვავდებოდეს ერთნაირი სიმაღლის ძაღლებთანაც კი – 14-36 კგ, მაგრამ უფრო ხშირად – 16-25 კგ.
ამ ჯიშის ბეწვი მოკლე, მჭიდროდ მიკრობილი და ბზინვარეა. დაშვებულია ნებისმიერი შეფერილობა – ერთიანი და ლაქებით. ყურები დასმულია მაღლა, ზოგჯერ მოკლედ კუპირებულია. ხანდახან ახდენენ კუდის კუპირებას, თუმცა მეძაღლეობის გაერთიანებული კლუბი ამას არ აღიარებს. ისტორია. ბულდოგებისა და ტერიერების ტიპის ძაღლების საფუძველზე ჩამოყალიბებული ამერიკული პიტ-ბულტერიერის წარსული მჭიდროდაა დაკავშირებული ძაღლების ბრძოლებთან. პიტბულებს მათი შეუპოვრობისა და დიდი ფიზიკური ძალის წყალობით ძაღლების სამყაროში თანატოლი არ ჰყავთ. ყურადღების ღირსია ამ ჯიშის მდიდარი მებრძოლი წარსული. მეძაღლეობის გაერთიანებული კლუბი პიტ-ბულს დამოუკიდებელ ჯიშად აღიარებს, და არავითარ შემთხვევაში მებრძოლი ძაღლების ჯიშად.
ამერიკაში ეს ძაღლი ყოველთვის უყვარდათ, თუმცა იყვნენ ისეთებიც, რომლებიც კაპიტალს აგროვებდნენ პიტ-ბულის გამოყენების ხარჯზე არარეგალურ მეძაღლეთა ბრძოლებში და სხვა უკანონო მიზნებისათვის. ამ გარემოებათა გამო პიტ-ბულის წინააღმდეგ ორგანიზებულ იქნა კამპანია, რომელიც გადაიქცა ნამდვილ "ნადირობად კუდიანებზე” და მთელი ქვეყანა მოიცვა. პროცესში გაუშვეს ყველა საშუალება და ჯიშს შავი დღეების ეპოქა დაუდგა. ამას ხელს უწყობდა პიტ-ბულის მონაწილობით ცალკეული შემთხვევების აღწერების გამოქვეყნება უხეში დეტალების ჩართვით. ჯიშის მომავალი საფრთხის ქვეშ აღმოჩნდა. თუმცა, საღმა აზროვნებამ მაინც აჯობა: ხალხი მიხვდა, რომ უბედური შემთხვევები ძაღლის გარდა შეგვიძლია ნებისმიერს დავაბრალოთ. რაოდენ უცნაურიც არ უნდა იყოს, "პატარა ყაჩაღის” ასეთი უხეში დასჯის მიზეზი იმაში მდგომარეობს, რომ იგი ძალზე მიისწრაფვის მიუგოს პატრონს.
პიტ-ბული შესანიშნავად ასრულებს სხვადასხვა ვალდებულებას იმ პირობით, თუ პატრონი მას სწორად აღზრდის: შეუძლია პირუტყვის დაცვა და მწყემსვა, ნადირობა, პოლიციაში მუშაობა და მღრღნელების გადანდგურება. ხასიათი. ანცი ღიბილი, დამაჯერებელი გამოხედვა, პატრონისათვის ბედნიერების მოტანის უსასრულო სიამოვნება – აი, ის თვისებები, რომლებიც დამახასიათებელია პიტ-ბულტერიერისათვის და რომლებმაც მრავალ ადამიანში აღძრა ურთიერთსაწინააღმდეგო გრძნობა, რაც სხვა ჯიშის მიმართ არასოდეს ყოფილა. მაგრამ ეს სულაც არაა ადამიანების მოძულე ძაღლი: პიტ-ბულის ბუნებრივი აგრესიულობა მიმართულია არა ადამიანზე, არამედ სხვა ძაღლებსა და ცხოველებზე. სინამდვილეში ეს შესანიშნავი კომპანიონია, ოღონდაც გამოცდილი მეძაღლის ხელში!
ამერიკაში ამ ჯიშით ნადირობენ გარეულ ტახებზე და საკმაოდ კარგი ყნოსვა გააცნიათ, შეუდარებლად ებრძვიან დათვებსაც. მათი ბროძილისუნარიანობა მათსავე ტკივილის მიმართ ამტანიანობაში და დაუღალავ გამძლეობაში გამოიხატება, ცნობილია რომ ნამდვილი ჯიშის პიტ-ბულტერიერებმა 6 საათი და 47 წუთი იჩხუბეს. ნადირობის დროს მონადირე მათ დაჭერილ ნადავლს დანით განგმირავს, ხოლო მონადირე პიტ-ბული არაფრით დანებდება სანამ პატრონი არ მივა და არ გამოაცლის

კავკასიური ნაგაზი

ruska — Tue, 12 Feb 2013 08:23:26 GMT

სიმაღლე:ხვადი 68 -75სმ, ძუ 63 -70სმ.

წონა:ხვადი 45 -75კგ. ძუ 42 -70კგ.
სიცოცხლის ხანგრძლივობა: წელი 9-11
წარმომავლობა:კავკასია

წარმომავლობა
კავკასიური ნაგაზი საქართველოს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილის მთიან რაიონებში წარმოიშვა, მრავალი საუკუნის წინ. გამოიყენება საქონლის და სხვადასხვა ობიექტის დასაცავად. ერთგულია პატრონისა და მისი ოჯახის წევრების მიმართ, უყვარს ბავშვები. კავკასიური ნაგაზი კარგად ეგუება ყველა კლიმატს.კავკასიონში გამოყვანილი ეს უზარმაზარი სამწყემსო ძაღლი მიეკუთვნება უძველესი სამწყემსო და სადარაჯო ძაღლთა ტიპს, რომელიც პირველ ევროპულ სახელმწიფოებზე დიდი ხნით ადრე წარმოიშვა. ამჟამად, მისი ნახვა შეიძლება ყოფილი საბჭოთა კავშირის მთელ ტერიტორიაზე. ველში მობინადრე კავკასიური ნაგაზი უფრო მაღალფეხება, აგებულობისა და ბეწვის ტიპით კი უფრო მეტად ვარირებს, ვიდრე მისი მთის ნათესავი. კავკასიური ნაგაზი განთქმულია უბადლო სადარაჯო ძაღლის სახით. პირველი სტანდარტი 1931 წელს მიიღეს.

ჯიშის აღწერა
კავკასიური ნაგაზი არის დიდი ზომის, ძლიერი აგებულების მქონე, უცხოსადმი უნდო და ყოველთვის საკუთარ ძალაში დარწმუნებული ძაღლი. თავი- დიდი და განიერი, ზედმეტი ნაოჭებისა და დანაკეცების გარეშე. თავის ქალა მასიური აქვს, კარგად განვითრებული. შუბლი დაბალი და განიერი. ცხვირი განიერი, ნესტოები ძირითადად შავი ფერის. დინგი თავის ქალის სიგრძეზე ოდნავ ნაკლები, განიერი. ტუჩები კარგად განვითარებული, ელასტიკური და ყბებზე კარგად აკრული, ტუჩების კუთხე- მშრალი. კავკასიური ნაგაზის კბილები და ყბები ძლიერია, ყბები კარგად აქვს განვითარებული, დიდი ზომის, თეთრი ფერის, ძლიერი, ერთმანეთთან ახლოს ჩასმული კბილებით ყოველგვარი სიმეჩხერის გარეშე. თვალები საშუალო ზომისაა, ოვალური ფორმის, ღრმად ჩასმული. პროპორციულად განლაგებული სახის არეზე. ძირითადად მუქი ფერის. ღია ფერის თვალი დასაშვებია მხოლოდ თეთრი და ყავისფერი ძაღლებისათვის. კავკასიური ნაგაზის ყურები ჩამოყრილი, საკმაოდ მაღლა დასმულია, დასაშვებია მოკლედ კუპირებული. კისერი მოკლე, განიერი და მძლავრი, კარგად დაკუნთული. კორპუსი-მძლავრი. ზურგი-განიერი, სწორი და კუნთოვანი. წელი ძლიერი, მოკლე და განიერი. კრუპი ოვალური ფორმის, ოდნავ დახრილი. მკერდი-განიერი, ოვალური, მაგრამ არაკასრისებური ფორმის, ღრმა. კუდი-მაღლა დასმული, ჩამოკიდებულ მდგომარეობაში წვდება სახტომ სახსარს. სიარულის დროს კუდი დააქვს ნებისმიერ მდგომარეობაში. დასაშვებია კუდის კუპირება. კავკასიურ ნაგაზს აქვს მასიური, კარგად განვითარებული და გამოხატული ძვალი, ძლიერი კუნთოვანი სისტემა. დამახასიათებელია სქელი და ელასტიკური კანი. კიდურები. წინამხარი სწორი და მძლავრი. მაჯა-მოკლე, მძლავრი და ვერტიკალური. სახტომი სახსარი-ძლიერი, განიერი, საკმაოდ ღია კუთხით. ტერფი-ვერტიკალური, მძლავრი, საშუალო ზომის. თათები დიდი ზომის, კომპაქტური, ოვალური ფორმის, კარგად შეკრებილი. ხვადი გაცილებით მასიური, დიდძვლიანი და მძლავრია. აქვს უფრო მასიური თავი, კარგად გამოხატული ყვრიმალებით. ძუ, ისევე როგორც ხვადი, ძლიერი, უხეში კონსტიტუციის მქონე ძაღლია. კავკასიური ნაგაზის ბეწვი სწორია და უხეში, კარგად განვითარებული თივთიკით, კარგად მომჯდარი სხეულზე. შეფერილობა-ნებისმიერი ყველანაირი კომბინაციით. კავკასიური ძაღლი გამძლე ძაღლია, არ საჭიროებს დიდ მოვლას და ადვილად ეგუება ნებისმიერ კლიმატს. ჭეშმარიტი დარაჯი ხშირად ლოიალურია უცხოების მიმართ. კავკასიური ნაგაზი დამოუკიდებელი ძაღლია, ფლობს დიდ ნებისყოფას და არანაირად არაა განკუთვნილი სუსტი ან გამოუცდელი მფლობელისათვის, რადგან აღზრდისთვის საჭიროებს მკაცრ და გამოცდილ ხელს. ძალზე მნიშვნელოვანია სწორი სოციალიზაცია.
აღწერა - კავკასიური ნაგაზის თავი მასიური და ფართოა. შუბლიდან დრუნჩზე გადასვლა მკვეთრადაა გამოხატული. დრუნჩი შედარებით მოკლეა, მაგრამ ცხვირის მსხვილი შავი ან ყავისფერი შეფერილობის ბიბილოთი. ტუჩები სქელია, თუმცა მჭიდროდ შემკული. თვალები შედარებით პატარაა, ოვალური ფორმის, მუქი. ყურები – მაღლაა დასმული, კუპირებული ან ბუნებრივი – დაკიდებული, მოკლე. კორპუსი ოდნავ გაჭიმული ფორმატისაა, კისერი – მძლავრი, მოკლე, მკერდი – ღრმა, ფართო, ოდნავ კასრისებრი. ზურგი ღონიერი და სწორია, წელი – მოკლე, გავა – ფართო, კუნთოვანი, თითქმის ჰორიზონტალური. მუცელი ზომიერად აწეულია. კიდურები ძლიერია, საშუალო კუთხეებით, თათები – ძალიან დიდია, ოვალური და კომპაქტური. კუდი დასმულია მაღლა, ჩამოშვებულია დაბლა ნამგალის, კავის ან რგოლის ფორმით. იშვიათად დაშვებულია კუდის კუპირება. ბეწვი სწორი და უხეშია, უფრო მოკლეა თავზე და კიდურების წინა ზედაპირზე. არსებობს თმიანი საფარველის რამდენიმე სახეობა: გრძელი ბეწვი, ფაფარით, ანაძენძით და ნაკრტენით; საშუალო სიგრძის ბეწვი ფაფარის, ანაძენძის ან ნაკრტენის გარეშე; მოკლე, მაგრამ მჭიდრო ბეწვი, ფაფარის, ანაძენძის და სხვათა გარეშე. შეფერილობა: ნაცრისფერი სხვადასხვა ელფერით (თითქმის შავიდან ჩალისფერ-ნაცრისფერამდე) წითლისადმი ტენდენციით; ერთიანი (თეთრი, წითელ-ყავისფერი); ვეფხვისებური, ამლაკი ან წინწკლებიანი.
ყოლა და მოლვა. კავკასიური ნაგაზი – არ არის საქალაქო ძაღლი, სამაგიეროდ ქალაქგარეთა სახლისთვის უკეთესი დარაჯის მოძებნა რთულია. ბეწვის მოვლისათვის საკმარისია კვირაში ერთხელ ძაღლის ჯაგრისით ვარცხნა.

ხასიათი
კავკასიური ნაგაზი ფხიზელი, ყურადღებიანი, ძლიერი დამცველობითი ინსტინქტისა და გაწონასწორებული ფსიქიკის მქონე ძაღლია. უნდო და აგრესიული უცხოს მიმართ, ერთგული, გულადი, მოსიყვარულე მფლობელებისა და მისი ოჯახის წევრებისადმი. არის კარგი კომპანიონი.

დანიშნულება
კავკასიური ნაგაზი გამოიყენება საქონლის, სხვადასხვა ობიექტების დასაცავად

კანე კორსო

ruska — Tue, 12 Feb 2013 08:21:57 GMT

სიმაღლე მინდაოში:
ხვადი: 64_68სმ
ძუ: 60_64სმ
დასაშვები სხვაობა 2სმ
წონა:
ხვადი: 45_50 კგ
ძუ: 40-45 კგ
შეფერილობა: შავი, ვეფხვისებრი, რუხი, წაბლისფერი, ჩალისფერი.
წარმომავლობა: იტალია
სამშობლლო - იტალია (სიცილია)
გამოყენება - კომპანიონი - მოდარაჯე

სიცოცხლის ხანგრძლივობა - 9-11 წელი
დადებითი თვისებები:

1. გონიერი;
2. საუკეთესო მცველი;
3. ერთგული;
4. ეგზოტიკური გარეგნობა;
5. მეგობრული.

თავისებურებები:

1. თავისებური ხასიათის მქონე;
2. ხვრინავს;
3. სველი პირი (ზოგიერთ შემთხვევში).
ბასკერვილების ძაღლი, _ ასე უწოდეს იტალიური ჯიშის ძაღლს კანე კორსოს, რომლის ერთი ღრენისაგან საფრანგეთში ფრიად ცნობილ მძარცველს დანაშაულების ადგილზე გული გაუსკდა. სპეციალისტების აზრით, კანე კორსო მსოფლიოში ყველაზე საიმედო მცველი ძაღლია. თვით ჯიშის სახელწოდებაში განსაზღვრულია მისი სახელწოდება: მეპატრონის, ოჯახის და ქონების დაცვა. კანე კორსო ითარგმნება, როგორც კარის მოდარაჯე ძაღლი. არც თუ დიდი ხნის წინ გადაჯიშების ზღვარზე მყოფი კანე კორსო დღესდღეობით მსოფლიოში ყველაზე ელიტარული, ძვირადღირებული ჯიშების სათავეში დადგა. ეს განაპირობა მისმა საუკეთესო სამუშაო თვისებებმა, მაღალმა ინტელექტმა, კეთილშობილებამ, საიმედოობამ და სტაბილურობამ. კანე კორსო მეპატრონის ოჯახის მიმართ ფანატიკურად ერთგულია. უკან არასდროს იხევს საფრთხის წინაშე, მომენტალურად აფასებს სიტუაციას, თითქმის უსიტყვოდ ესმის მეპატრონის, აუცილებლობის შემთხვევაში კი თვითნებურ გადაწყვეტილებებსაც ღებულობს. შესანიშნავი ინტუიციის წყალობით, კანე კორსო მომენტალურად განასხვავებს მეგობარს მტრისგან, შეუცდომლად გრძნობს თვით ყველაზე დაფარულ აგრესიულ ზრახვებს. კრიტიკულ სიტუაციაში კანე კორსო, თანდაყოლილი დამცავი რეფლექსით, როგორც ამბობენ, ნამდვილი ფარ-ხმალია მთელი ოჯახისთვის.
მსოფლიოში კანე კორსოს რეიტინგი ძალიან მაღალია. მას გამოიყენებენ ბანკების, ოფისების, მოდური ბუტიკების, საიუველირო სალონების, ელიტარული ბარ-რესტორნების, ვილების, კოტეჯების, ბინების (წინა საუკუნეებში _ სასახლეების, ეკლესია-მონასტრების) დასაცავად, ასევე უსაფრთხოების სამსახურში, პირადი მცველის ფუნქციითაც.
ბოროტმზრახველისთვის თავზარდამცემი კანე კორსო გამოირჩევა სილამაზით, ელეგანტურობით, განსაცვიფრებელი დინამიკურობით და პლასტიკით, ავაზისებური მოძრაობით. აქვს რკინისებური ჯანმრთელობა, არის ამტანი, აკმაყოფილებს მცირედი კვება, თავისი სისუფთავითა და დისციპლინირებულობით მოსახერხებელია ბინაში და აგარაკზე შენახვისათვის.
თავშეკავებული, გაწონასწორებული, მდგარი ფსიქიკის კანე კორსო სტუმრების მიმართ კეთილგანწყობილი და მშვიდობისმოყვარეა, არ საჭიროებს დაბმას. საკმაოდ ჭკვიანი და დამჯერია, შესანიშნავად ექვემდებარება წვრთნას. ალერსიანი და ნაზია შინაურებთან ურთიერთობაში, არასდროს ავლენს აგრესიას.განსაკუთრებით უყვარს ბავშვები, პატიობს ნებისმიერ ონავრობას და საქციელს. საუკეთესო ძიძა და კომპანიონია თამაშში.
ლიტერატურისა და ხელოვნების ძეგლები კანე კორსოს უძველეს წარმომავლობაზე მიუთითებენ. ძვ.წ. 1121 წელს ჩინელ იმპერატორს დიდი ტიბეტელი მბრძანებლისგან საჩუქრად მიუღია ადამიანთა დაჭერაში გაწვრთნილი მოლოსი (კანე კორსო მოლოსოიდურ ჯიშს განეკუთვნება).
I საუკუნის რომაელმა ავტორმა კოლუმელომ მოლუსუსად წოდებული რომაული მოდარაჯე ძაღლის დაწვრილებითი აღწერილობა დატოვა: ეს არის ძაღლი, რომელიც დღედაღამ იცავს, თვალებიდან ცეცხლისმფრქვეველი, ფართომკერდიანი, დიდი თავით, კომპაქტური; სრულიად შეუმჩნევლად მიუახლოვდება დაუპატიჟებელ სტუმარს.
სიტყვა კორსო ლიტერატურაში პირველად XVI ს-ში (თეოფილო ფოლენგოს ნაწარმოებებეში) გაჩნდა და დაკავშირებული იყო ძლიერ , მამაც ძაღლთან, რომელიც გამოიყენებოდა მცველად და ნადირობისთვის. სხვადასხვა წყაროები მოიხსენიებენ მას, როგორც ტახთან, დათვთან და მგელთან მებრძოლ ძაღლს.
ისტორიული დოკუმენტები მეტყველებენ აღმოსავლეთიდან დასავლეთით ძაღლის ხანგრძლივ მიგრაციაზე, რომელიც დასრულდა მისი საბოლოო გარდაქმნით რომაულ მოდარაჯე ძაღლად. მოლოსის წინაპრად ითვლება ძველი აზიური ძაღლი, რომელიც გავრცელებული იყო ტიბეტისა და ჰიმალაების მაღალ მთებში. დროთა განმავლობაში ისინი მოხვდნენ აზიისა და ევროპის სხვადასხვა ქვეყანაში, გავრცელდნენ მესოპოტამიაში, მაკედონიაში, საბერძნეთში.
კანე კორსოს ჯიშის შემდგომი ჩამოყალიბება და დახვეწა შუა საუკუნეებს უკავშირდება. ამ ჯიშმა განსაკუთრებით ფეხი მოიკიდა სამხრეთ იტალიაში. საუკეთესო მხედველობისა და ორიენტირების უნარით დაჯილდოებულ კანე კორსოს გამოიყენებდნენ ღამ-ღამობით (ლამპრის გარეშე) ენოტზე სანადიროდ.
ისტორიულად კანე კორსო მეცხვარე ძაღლის ფუნქციითაცაღინიშნებოდა.
მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ, მკვეთრად შეცვლილ სოციალურ-ეკონომიკურ პირობებში, კანე კორსო იშვიათ ჯიშად იქცა. ამ ჯიშის აღორძინებისათვის დიდი წვლილი გაიღო მონტაველმა ბიოლოგმა, პროფ. ჯოვან ბონატიმ. 1996 წლის 12 ნოემბერს კანე კორსო საერთაშორისო კინოლოგიური ფედერაციის მიერ ოფიციალრად იქნა აღიარებული. თანამედროვე სამყაროში მას ახალი სიცოცხლე მისცეს და სრულყვეს მისი მისი სამუშაო ფორმები.
ამ ჯიშის სახელი ითარგმნება, როგორც "ძლიერი, ენერგიული ძაღლი”.

კანე კორსო იტალიანოს ჯიშის ძაღლები რუსეთში შედარებით ცოტახნის წინ გაჩნდა – 1994 წელს. თუმცა, ასეთი მოკლე პერიოდის განმავლობაშიც კი ამ ძაღლმა მოიპოვა ღირსეული პოპულარობა, რომელიც გეომეტრიული პროგრესიით იზრდება.

ამ შესანიშნავი ძაღლის ექსეპრტების, კინოლოგების, მწვრთნელებისა და რიგითი მფლობელების დადებითი შეფასებები გულგრილად არავის დატოვებენ!
კანე-კორსო – ღონიერი, საკმაოდ დიდი ძაღლია, რელიეფური მუსკულატურით, მშვენიერი მოძრაობებით, ღრმა და განვითარებული მკერდით, ძლიერი და ტანადი კიდურებით. თავი ტიპობრივად მოლოსურია, ფართო, კარგად გამოხატული გადასვლით ცხვირის ხაზიდან შუბლზე.

კანე კორსო, პირველ რიგში – დამცავი ძაღლია შესანიშნავი მუშა თვისებებით. გაწონასწორებული ფსიქიკა და დისციპლინირება გამოყოფენ კორსოს ძაღლებს სხვა დამცავ ჯიშებს შორის.

კანე კორსო ფლობს არაჩვეულებრივ პლასტიკას, ღონიერ ნახტომს და ელვისებურ შეტევას. თავდასხმელთა მიმართ კორსო ყოველთვის იქნება მრისხანე. დღე იქნება თუ ღამე, კორსო მუდმივად დაგიცავთ, ხოლო თუ იგი შავი შეფერილობისაა, მაშინ მეტად შემაშინებელი იერი გააჩნია. ძაღლი ერწყმის სიბნელეს და შეუმჩნევლად შეუძლია მიუახლოვდეს თქვენი სიმშვიდის დამრღვევთან.

ამ ჯიშის ძაღლების ხასიათის ძირითად თავისებურებებს მიეკუთვნება სიფხიზლე, შეცდომის დაუშვებლობის უნარი, არა მხოლოდ გაბედულად, არამედ ფრთხილადაც ყოფნა. თუმცა, ძაღლის ხასიათის ფორმირებას ახდენს არა მხოლოდ ბუნება, არამედ აღზრდაც.

კანე კორსოს ფსიქიკის თავისებურება გულისხმობს მის დიდ მოთხოვნილებას ადამიანთან ურთიერთობაში. ამიტომაც, კორსო ცუდად იტანს ყურადღების არარსებობას და ჯაჭვზე ყოფნას. იგი საჭიროებს თავისუფლებასა და ადამიანური სითბოს დიდ რაოდენობას, რასაც ძაღლი სიყვარულითა და ერთგულებით უპასუხებს. კანე კორსო – ძალიან ლამაზი ძაღლია. სეირნობისას იგი ყოველთვის ყურადღების ცენტრშია. სწრაფი მოძრაობების პლასტიკა (განსაკუთრებით შავი ძაღლის შემთხვევაში) მას პანტერასთან აიგივებს.

ბუნებრივი გამძლეობის, ინფექციური ავადმყოფობებისადმი სიმტკიცე, ცხოვრების ნებისმიერი პირობებისადმი ადაპტირების უნარის წყალობით კანე კორსოს გამოყენება ნადირობის დროსაც შეიძლება.

კანე კორსო არაა მოჩხუბარე, მაგრამ აგრესიულ თანამოძმეს ყოველთვის გასცემს საკადრის პასუხს. სისუფთავე და სუნის არარსებობა იძლევა იმის საშუალებას, რომ მოხდეს კანე კორსოს ყოლა როგორც ქალაქგარეთა სახლში, ისე ქალაქის ბინაში. ეს იდეალური სახლის ძაღლია. საკმარისია შეხედოთ კორსოს თვალებში და მის მიმართ გულგრილი არასოდეს დარჩებით.

ამჟამად, ევროპასა და ამერიკაში კანე კორსო წარმოადგენს ერთ-ერთ ყველაზე ძვირ და პრესტიჟულ დამცავ ჯიშს.